Elektroniczne źródła zasilania zazwyczaj dzielą się na dwie kategorie: liniowe i impulsowe. W pierwszych wykorzystuje się komponenty uzwojenia o niskiej częstotliwości, a w drugich — komponenty uzwojenia o znacznie wyższej częstotliwości, a zatem bardziej kompaktowe. Zalety impulsowych źródeł zasilania pod względem rozmiaru i wydajności osiąga się kosztem bardziej złożonego sterowania, wyższego poziomu zakłóceń elektrycznych i zniekształceń. Wynika z tego, że przyrządy pomiarowe używane do projektowania i testowania impulsowych źródeł zasilania powinny być zaprojektowane tak, aby radzić sobie z praktycznymi zadaniami, które nie są łatwe do rozwiązania za pomocą zwykłych przyrządów.